poging mislukt. Vannacht nog vlak voor het op bed gaan is de rooie duivel nog gearriveerd.
En ondanks dat we best wel hoop hadden deze keer, doet het ons eigenlijk niet zoveel. Misschien komt het nog. Al denken we beiden van niet.
Maandag maar weer even bellen voor een nieuwe afspraak. Wat wel vervelend is, is dat we dan waarschijnlijk pas op dinsdag terecht kunnen terwijl eigenlijk de eerste afspraak op dag drie moet zijn. En wat nog vervelender is, is dat ik geen hormonen meer in huis heb. Dus als ik dan dinsdag een recept krijg dan heb ik die hormonen op zijn vroegst pas woensdag (dag 5) in huis. En kan ik dan dus ook pas beginnen met spuiten. En daar heb ik geen goed gevoel bij.
Dus hopen maar dat het lukt om voor maandag een afspraak te krijgen.
er net even over: Stel dat we morgen een test gaan doen en er verschijnt een grote plus in beeld. Dan ben ik dus zwanger. Maar dan weten we nog niet hoeveel. Hoeveel eitjes zijn er dan ingenesteld? Wordt het een eenling, een tweeling of een drieling? Het kan allemaal. Het blijft dan dus spannend tot de eerste echo. En ik denk echt dat ik dat allemaal veel spannender ga vinden dan deze periode van wachten.
Maar goed, we hebben dus afgesproken om zondag pas te gaan testen en niet morgen. Mijn lichaam laat nu weten dat ik waarschijnlijk morgen ongesteld ga worden. En ondanks dat mijn lichaam er heel erg goed in is om mij voor de gek te houden, is dit gevoel toch altijd wel gewoon echt geweest. Ik kan wel stellen dat het net zo betrouwbaar is als een zwangerschapstest. En als dan zondag die rooie er nog niet is dan gaan we testen.
Ga er maar van uit dat we volgende week verder gaan met behandeling nummer zes.
maar even een updeetje geven? Ik moet zeggen dat het me niet erg veel bezighoudt deze keer. Ik verwacht dan ook eigenlijk niet anders dan dat ik zaterdag gewoon die rode duivel mag ontvangen.
De hele week rommelt het een beetje in mijn baarmoeder. Niet echt pijn of zo maar meer alsof er iets gebeurt. Sinds vanmidag is dat gevoel omgeslagen naar dat drukkende gevoel dat je kunt hebben vlak voor de menstruatie. Dus denk ik ook dat het daar wel door zal komen. En dat gerommel eerder deze week is gewoon psychisch denk ik dan maar.
Ook zijn mijn borsten weer behoorlijk pijnlijk sinds halverwege vorige week. Maar heb ik dat ook al niet eens eerder gehad? Zegt dus ook helemaal niks. Allemaal valse signalen.
De enige manier waarop mijn lichaam me nog aan het twijfelen krijgt in de toekomst is als ik kwaaltjes krijg die ik nog niet eerder heb meegemaakt. Nou ja, en aangezien ik, tijdens al die jaren die we nu bezig zijn, alle zwangerschapskwalen al eens voorbij heb zien komen in mijn momenten van hoop zal het dan wel zoiets als een pijnlijk oor moeten zijn of iets vreemds met mijn knie of zo. Hahaha. In ieder geval iets dat ik nog niet eerder heb gehad.
En wat betreft het duimen: Dat vind ik echt zo lief van jullie allemaal, maar jullie mogen echt af en toe wel even pauze houden hoor! Ik wil geen versleten duimen op mijn geweten hebben.
amper bukken om mijn schoenen aan te doen, zo'n pijn in mijn buik had ik. (Ik moest ook even denken aan al die vrouwen die IVF doen en nog veel meer folikels hebben op zo'n moment.) Hetzelfde had ik ook weer in het ziekenhuis toen mijn schoenen uit moesten. Echt geen pretje.
De inseminatie ging verder wel goed. Geen rare dingen en ook weinig bijzonders om te vermelden. Toen het klaar was en ik mijn schoenen weer aan het aantrekken was zei de arts: "Nou ik hoop dat de timing deze keer heel goed is en dat het raak is".
En ineens realiseer ik me dat ik mijn schoenen zonder buikpijn sta aan te trekken. Timing? Nou volgens mij zijn mijn eieren op de behandeltafel gesprongen dus dat kan niet beter.
Dus kom op jongens! Zwemmen of je leven er van af hangt (en dat is eigenlijk ook zo). Er kunnen drie winnaars zijn. Maar mijn hoop gaat uit naar gewoon één hoor. Als er één van de drie nestelt dan ben ik al tevreden. En zo niet? Dan gaan we over twee weken gewoon weer verder met de laatste behandeling. Want ik kan wel zeggen dat ik er deze keer een goed gevoel over heb. Maar heb ik dat al niet eens eerder gehad? Dus gaan we er maar gewoon van uit dat het weer mislukt is, des te groter is de verassing als het wel raak is.
De komende twee weken kun je me vinden op de wachtbank.
wel zeggen dat als ik zwanger wordt van één van deze eitjes dat we dan nog wat gaan meemaken. Ze zijn nu al vervelend. Hahaha.
Als ik buk dan doen ze zeer. Als ik ga zitten doen ze zeer. Als ik hoest dan doen ze zeer. Eigenlijk doen ze me bij elke beweging pijn. Zelfs als ik helemaal niks doen dan zeuren ze de hele tijd. Tjongejonge, als dat nu al begint wat moet dat dan als het kind straks eenmaal geboren is?
Maar goed, morgen eerst maar eens inseminerenen en daarna twee weken wachten. En nu op bed!!! Morgen weer vroeg op. Welterusten allemaal.
Vanmiddag om 16.15 uur moet ik de pregnyl inspuiten en zaterdagochtend om 10.15 uur is de inseminatie. En mijn man moet er dan dus om 9.15 uur zijn. Al gaan we dan natuurlijk, zoals altijd, wel samen naar het ziekenhuis.
is dat soms zeg. Maar het is weer gelukt. We waren beide op tijd in het ziekenhuis voor een nieuwe meting. De drie folikels rechts zijn mooi doorgegroeid en het folikel links zit er nog wel maar is helemaal niet meer gegroeid. Die laatste gaat dus niet mee met de eisprong. En dat scheelt want dan gaat de inseminatie in geval door en hoeft er geen overleg te worden gepleegd.
Drie folikels voor de eisprong, 19,5 mm, 17 mm en 14,5 mm. Ik moest nog even bloed prikken en dan horen we vanmiddag of ik vanavond wel of geen pregnyl hoef te spuiten. Want als uit de hormoonwaarden blijkt dat mijn lichaam zelf al met de eisprong bezig is dan is pregnyl niet meer nodig. Of misschien is het wel nog heel erg laag dan kan het zijn dat ik vanavond nog menopur moet spuiten en morgen pas pregnyl. En dan is de inseminatie dus pas zaterdag. Nog even een paar urrtjes wachten dus en dan weet ik meer.